Lęk szkolny u dzieci z dysleksją

Autorzy: dr n.społ. Ewa Łodygowska, psycholog; dr n.hum. Damian A. Czepita (Jr), filolog angielski

Streszczenie

 Wstęp: Zaburzenia dyslektyczne dotyczą licznej grupy dzieci. Wpływają na sferę emocjonalno-społeczną, skutkując negatywnymi konsekwencjami w funkcjonowaniu szkolnym dzieci.

Celem zaprezentowanych badań było określenie, jaki rodzaj pomocy terapeutycznej może wpływać na lęk szkolny przejawiany przez dzieci dyslektyczne.

Materiał i metody:

Zbadano 165 dzieci dyslektycznych, stosując kwestionariusz „Ja i moja szkoła” Elżbiety Skrzypek‑Siwińskiej. W badaniach uwzględniono doświadczenia terapeutyczne dzieci i wyłoniono trzy grupy: 1) dzieci objęte systematyczną terapią, 2) dzieci z niesystematycznymi doświadczeniami terapeutycznymi, 3) dzieci bez pomocy terapeutycznej.

Wyniki: Dzieci z niesystematycznymi doświadczeniami terapeutycznymi cechuje wyższy poziom ogólnego lęku szkolnego. Dzieci te przejawiają wyższy poziom lęku, spowodowanego sytuacjami sprawdzania wiedzy. Dziewczęta, niezależnie od doświadczeń terapeutycznych, charakteryzuje wyższy poziom ogólnego lęku szkolnego, jak również lęku związanego z sytuacjami weryfikowania wiedzy.

Wnioski: Przeprowadzone badania wskazują, że jakość udzielanej pomocy terapeutycznej wpływa na sferę emocjonalną dzieci dyslektycznych. Niesystematyczna pomoc terapeutyczna może powodować istotne konsekwencje w postaci nasilonego lęku szkolnego.

powrót do artykułu w wersji anglojęzycznej


Artykuł (pełny tekst) opublikowany w „Annales Academicae Stetinensis, Roczniki Pomorskiej Akademii Medycznej”, 2012, 58, 1, 66–70

Reklamy

Możliwość komentowania jest wyłączona.